سومین کنفرانس ملی شهر سایبری

تاریخ شروع: سه شنبه ۰۵ دی ۱۳۹۶ – تاریخ پایان: پنجشنبه ۰۷ دی ۱۳۹۶
تهران – دانشگاه تهران
برگزارکننده: سازمان جهاددانشگاهی تهران
تلفن تماس با دبیرخانه: ۶۶۴۶۶۳۰۵-۶۶۴۶۷۰۹۲
نمابر: ۶۶۹۵۵۷۵۲
آدرس وب سایت: http://www.cybercity2017.ir/
آدرس ایمیل: info@cybercity2017.ir
سومین کنفرانس ملی شهر سایبری در تاریخ ۵ الی ۷ دی ماه ۱۳۹۶ به همت جهاد دانشگاهی دانشگاه تهران در سالن همایشهای دکتر چمران برگزار می گردد. علاقمندان جهت ارسال مقاله و یا ثبت نام در این رویداد می توانند از وب سایت این رویداد اقدام نمایند.
محورهای کنفرانس
مفاهیم اساسی:
– تبادلات فضای واقعی و مجازی
– شهروند الکترونیک و مردم سالاری در رایاشهر
– نقش رایاشهر در توسعه ی پایدار، اقتصاد سبز و شهر سبز
– دیدگاهها و نظریات اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی رایاشهر
– قوانین و مقررات پیشبرنده و بازدارنده؛ اخلاق و حریم خصوصی؛ حقوق و حریم خصوصی؛ حقوق شهروندی و امنیت اجتماعی در رایاشهر
– یکپارچگی در نظامات شهری، قوانین و مقررات و الزامات فناورانه
ساختارها:
– دولت الکترونیک
– زیرساختهای فنی
– اینترنت اشیاء(IoT)
– بانکداری الکترونیکی
– شبکه های هوشمند(Smartgrid)
– سامانه‌های سایبری-فیزیکی
– نهادهای قدرت رایاشهر(نهادهای اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی)
کارکردها و فرآیندها:
– آموزش
– سلامت
– کسب و کار
– تعامل با دولت الکترونیک
– ابعاد و کارکردهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی

ارائه دسترسی الکترونیکی شهروندان به سازمانها و شرکتهای ارائه دهنده خدمات الکترونیکی به صورت شبانه روزی و هفت روز هفته، به شیوه ای باثبات، قابل اطمینان، امن و محرمانه شهر الکترونیک نام دارد. شهر الکترونیک یک شهر بیست و چهار ساعته است و امور شهری در تمام شبانه روز در جریان است. شهروندان می توانند از طریق اینترنت، هر زمان و در هر مکان به اطلاعات و خدمات آموزشی، تفریحی، تجاری، اداری، بهداشتی و غیره دسترسی پیدا کنند. از آنجا که رفت و آمدهای شهری در شهر الکترونیک به حداقل می رسد تأثیرات مخرب وسایل نقلیه بر محیط زیست نیز کاهش می یابد و محیطی زیباتر و طبیعی تر برای زندگی شهروندان به وجود خواهد آمد.
اینها برخی از ضرورتهای ایجاد شهر الکترونیک است. در حالیکه شهر سایبری مزایای بسیاری نیز دارد که در زیر به برخی از آنها اشاره می شود. این مزیت ها باعث می شوند که نتوان از ایجاد آن چشم پوشید.
–  فراهم آوردن خدمات اینترنت با کیفیت و سرعت بالا برای شهروندان.
–  فراهم آوردن بسترهای آموزشی الکترونیکی متفاوت و محیط آموزشی مادام العمر و افزاش سطح آگاهی عمومی.
–  دسترسی ۲۴ ساعته به خدمات شهری و برخورداری از شهری بیست و چهار ساعته.
– ارائه خدمات یک مرحله ای به شهروندان و ایجاد درآمد ثابت شهری با بوجود آمدن یک سیستم باثبات گردش پول در جامعه.
– تقویت رقابت تجاری شهر و ایجاد فرصتهای تجاری بیشتر با توسعه تجارت الکترونیک.
– ارتباط بهتر سازمان ها و ارگان های مختلف شهری و کاهش فساد اداری.
– افزایش مشارکت همگانی در اداره شهر و همچنین نشر فرهنگها و عقاید و بهبود کیفیت زندگی مردم.
– کاهش ترافیک شهر با توجه به کاربرد اینترنت در فعالیت های شهری شهروندان و صرفه جویی در وقت و انرژی.
– همسوسازی سرمایه گذاری ها با نیازهای شهروندان و شهر و افزایش نظم در فعالیت های شهر با استفاده از سیستم اطلاعاتی جامع.
– جلوگیری از سرمایه گذاری بیشتر روی روش های قدیمی اداره شهر و ایجاد زیرساخت لازم برای توسعه آتی شهر.
با توجه به رویکرد دولت جمهوری اسلامی ایران در سالهای اخیر و اهتمام جدی دولتمردان به مقوله دولت الکترونیک، ضرورت استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات و نقش اساسی آن در حل مسائل کلان شهرها بیشتر احساس می شود، این مسئله به ویژه در مدیریت شهری، اقتصاد شهری، تولید شغل و ارتقای سطح فرهنگ شهروندی نقشی اساسی ایفا می کند. برای اداره شهر، رعایت کرامت انسانی و کاهش هزینه ها و تقاضای سفر درون شهری، برنامه اجرای شهر الکترونیکی در ابعاد مختلف که به این واسطه بسیاری از امور مربوط به شهروندان در مجموعه شهر از طریق IT انجام شود، می تواند بسیار راهگشا باشد.
دستیابى به مدیریت واحد شهرى با توسعه شهر الکترونیک محقق مى شود. بسیارى از مسایل و مشکلات شهرها در بخش اتوماسیون ادارى، ارایه خدمات به مشترى و ارایه خدمات با استفاده از فناورى اطلاعات و ارتباطات سامان مى یابد. بستر مربوط به فناورى اطلاعات براى مدیریت کامل در شهر فراهم است و باید از این ظرفیت استفاده کرد. در بعد استفاده از این ظرفیت در بخش هاى مختلف شهرى عقب ماندگى وجود دارد که باید از بین برود. استفاده از موضوعات نرم افزارى و استفاده از کمک فکرى متخصصان براى به روز کردن سطح فناوری درشهرها لازم است. براى اداره کلان شهر ها موضوع فناورى اطلاعات و استفاده از سیستم هاى پیشرفته یک ضرورت است.
حتی اگر مقوله شهر الکترونیک را در نظر نگیریم و صرفا مساله خدمات الکترونیک را مطرح کنیم باز هم در می یابیم که نیاز و تمایل به استفاده از این خدمات در دنیای کنونی که پیشترفت روزافزونی به سمت الکترونیکی شدن دارد، محسوس تر می شود.
با نگاهی به خدمات سنتی که توسط سازمانهای دولتی و بخش خصوصی به شهروندان ارائه می شود، در می یابیم که فرآیند انجام این خدمات مستقل از فرآیند خدمات سازمانهای دیگر طراحی شده و شهروندان برای دریافت هر خدمتی باید بطور جداگانه به تک تک این سازمانها و ادارات مراجعه کرده و تقاضای خود را در قالب فرمها و تقاضانامه هایی ارائه نمایند. در فرم سنتی خدمات عمومی، تبادل اطلاعات بین سازمانهای خدماتی تقریبا همیشه کاغذی است که توسط پست یا خود متقاضی انجام می شود. این روش تبادل اطلاعات و اسناد علاوه بر این که وقت و سرمایه شهروندان را به هدر می دهد باعث از بین رفتن بخشی از اطلاعات و همچنین به وجود آمدن ناهمخوانی در اطلاعات سازمانهای مختلف می شود.
از حیث ضرورت توجه به خدمات الکترونیک ، به جزء مواردی که به صورت عیان در جامعه قابل رویت است ،فصل پنجم قانون مدیریت خدمات کشوری با عنوان ” فناوری اطلاعات و خدمات اداری” درماده ۳۷ و ۳۸ نیز براین نکته تاکید دارد ” دستگاه‌های اجرائی موظفند با هدف بهبود کیفیت و کمیت خدمات به مردم و با رعایت دستور‌العمل‌های ذی‌ربط اقدامات زیر را به ترتیب انجام دهند:
۱- اطلاع رسانی الکترونیکی در خصوص شیوه ارائه خدمات همراه با زمان‌بندی انجام آن و مدارکی که متقاضی باید ارائه نماید.
۲- ارائه فرمهای مورد نیاز جهت انجام خدمات از طریق ابزار و رسانه‌های الکترونیکی
۳- ارائه خدمات به شهروندان به صورت الکترونیکی و حذف لزوم مراجعه حضوری مردم به دستگاه اجرائی برای دریافت خدمت.
به منظور تسریع و سهولت در ارائه خدمات به مردم، واحدهای خدماتی رسانی الکترونیکی از طریق بخش دولتی و غیر دولتی در مراکز شهرستانها ایجاد می‌گردد. کلیه دستگاههای اجرائی موظفند ،انجام آن دسته از خدماتی که از این طریق قابل ارائه می‌باشد را توسط این مراکز ارائه نمایند. دستور العمل اجرائی این ماده به تصویب شورای عالی اداری می‌رسد.
البته در بخش پانزدهم سیاست‌های کلی نظام اداری کشور که توسط مقام معظم رهبری ابلاغ شد نیز براهمیت این موضوع تاکید شده است ” توسعه نظام اداری الکترونیک و فراهم آوردن الزامات آن به منظور ارائه مطلوب خدمات عمومی”حال با توجه به نکات اشاره شده ،به نظر ضرورت واهمیت برگزاری چنین همایشی دوچندان می نماید.

پاسخی بگذارید